In Memoriam
Frank Pé (69) overleden
Van natuurgids tot stripvernieuwer Frank Pé werd geboren in Elsene en ademde Brussel, maar zijn hart klopte in het ritme van de natuur. Die liefde vond in de jaren 70 zijn weg naar het weekblad Robbedoes (Spirou). Samen met een gouden generatie tekenaars (zoals Tome & Janry en Yann) blies hij het blad nieuw leven in.
Zijn doorbraak kwam er met Ragebol (Broussaille), een personage dat startte in een natuurrubriek maar uitgroeide tot zijn papieren alter ego. Met Ragebol bracht Pé poëzie, ecologie en filosofie samen in een tijdloze reeks. Het is dan ook geen toeval dat juist Ragebol prijkt op de allereerste stripmuur die in Brussel werd ingehuldigd; een blijvende herinnering in het straatbeeld aan zijn visionaire blik.
De meester van de melancholie
In de jaren 90 zette Frank Pé zijn onmiskenbare stempel op de ‘Vrije Vlucht’-collectie van Dupuis met het drieluik Zoo. Geïnspireerd door onder andere de Zoo van Antwerpen, creëerde hij een verhaal doordrenkt van melancholie en animisme. Hier toonde Pé zich een ware meester: hij tekende dieren niet enkel anatomisch correct, maar gaf ze een ziel en emotie die vaak menselijker aanvoelde dan die van de mensen zelf.
Het beest en de onvoltooide symfonie
Zijn zachte, dromerige tekenstijl bleek het perfecte contrast voor een hard verhaal over illegale dierenhandel.
Tot op het laatst bleef zijn werklust groot. Hij werkte aan het derde deel van Het Beest, dat zich zou afspelen in het Wenen van Gustav Klimt en Egon Schiele.
Of we die finale ooit zullen zien, blijft voorlopig een vraagteken, maar het toont aan dat Frank tot op het einde artistieke grenzen bleef verleggen.
Spelen met licht en ruimte
Collega-tekenaars keken met ontzag naar zijn techniek. Jan Bosschaert omschrijft het treffend: “Hij speelde met licht, met lucht en met ruimte.” Pé durfde witruimte te gebruiken waar anderen die zouden opvullen. Hij was oorspronkelijk ook beeldhouwer, en dat voelde je in zijn tekeningen. Hij zette figuren in tegenlicht, omringd door een aureool van helderheid – een techniek die zijn werk een unieke, bijna filmische sfeer gaf.
Frank Pé laat een oeuvre na dat uitnodigt om te vertragen. Om niet zomaar te lezen, maar om te kijken. Echt te kijken naar een lichtinval, een dier in de achtergrond of de schoonheid van de natuur.
Frank Pé woonde de laatste jaren in Andenne en was er nauw betrokken bij het stadsleven. Zo ontwierp hij in 2009 reusachtige doeken voor de Place des Tilleuls en werkte hij mee aan plannen voor stadsvernieuwing. In 2006 werd hij er op het lokale stripfestival bekroond voor zijn hele oeuvre. Daarnaast droeg hij de scouts een warm hart toe; zijn tekeningen sierden regelmatig hun kalenders.
Het Vlaams Stripcentrum wenst zijn familie, vrienden en de vele bewonderaars van zijn werk veel sterkte toe.
Rust zacht, Frank.